Winterkou
Dinsdag 22 December 2009 Hoewel het elders anders is, hebben wij zelfs op het eiland te kampen met winterse omstandigheden. 's Nachts naast de fiets lopend, omdat de snijdende zuidooster het rijden onmogelijk maakt, voel je je oprecht middeleeuwer. Donker en koud, stuivende sneeuw en striemende kou. In Friesland jagen ze rendieren van de snelweg en volgens professor De Jager is een nieuwe ijstijd aanstaande. Het kindje in de kribbe heeft het juiste moment uitgekozen om geboren te worden, al gaat de ster schuil achter de sneeuwbuien boven de Waddenzee.Gelukkig is er nog plaats op het eiland. Doordat Kerst op vrijdag valt en dus nauwelijks vrije dagen oplevert, door de kredietcrisis die iedereen doet geloven dat het geld op begint te raken en door de ons plotseling overvallende sneeuwval zijn de logementen verdacht leeg. Mocht er dus een hoogzwanger echtpaar op het eiland stranden, omdat er een negatief reisadvies naar hun werkelijke bestemming wordt afgegeven, zullen ze dus niet al te veel moeite hebben met het vinden van een slaapplaats. Menig logiesverstrekker zal hen met open armen ontvangen, of ze nu Sterre heten of niet.
Zoals twee dagen worden gescheiden door de nacht, zo markeert de winter de periode tussen twee groeiseizoenen. De oogst is rijp, de buit is binnen en we kunnen niet anders dan afwachten tot het weer tijd is om te planten. De bolletjes onder de grond wachten op de eerste zonnestralen, de kikkers in de kolk hebben zich ingegraven in de lekkere zachte modder en de politieke partijen broeden op hun verkiezingsprogramma. Straks, als het voorjaar losbarst en de sneeuw van vorig jaar onvindbaar vervlogen is, is er tijd genoeg om het leven te laten losbarsten. Nu is het tijd voor rust en stilte en ingetogen terugzien.
Want natuurlijk staan de verhoudingen wel eens op scherp en natuurlijk gaan de dingen niet altijd zoals we ze graag zouden zien. Maar aan het eind van de dag, als de rust weerkeert en de wereld zich klaarmaakt voor een nieuw ontwaken, is het goed als we tevreden kunnen terugzien op waar we gekomen zijn. De weg ernaartoe ligt in het verleden en is, net als onze voetstappen door de sneeuw, onzichtbaar geworden door de tijd en de weg voor ons is nog maagdelijk en onbetreden. Maar uiteindelijk komen we er wel.
Want het mag buiten koud zijn, het mag duizend graden vriezen, we moeten de kou niet laten doordringen in ons hart.
reageer