Eilandschutters
Vrijdag 21 November 2008Binnen elke groep mensen, of dat nu een volksstam is, een natie, een clubje duivenmelkers of een koopvaardijschip, zijn er altijd enkelen die meer taken en verantwoordelijkheid hebben dan anderen. Door de overige leden aangewezen of gekozen, houden zij zich niet alleen bezig met het eigen, maar ook met het algemeen belang. Zij doen de dingen die moeten gebeuren, maar waar de andere leden geen verstand van, tijd voor, of gewoon geen zin in hebben. Deze groep leden met een beetje meer, worden in de wandeling het bestuur genoemd.
Doorgaans hebben groepen de grootste moeite leden te vinden die in het bestuur willen plaatsnemen. Geen verstand van, geen tijd voor en geen zin in zijn daarbij de meest aangedragen argumenten. In de praktijk is het vaak zo dat degene die tijdens de jaarlijkse ledenvergadering een keertje te veel hoest, of op het verkeerde moment lacht, als vanzelf veroordeeld is tot minstens één periode in het bestuur.
Hoe anders is het bij handboogvereniging De Eilandschutters. Onder de leden van deze club lopen zoveel mensen met bestuursambitie rond, dat de vereniging prat kan gaan op twee besturen. Een luxe waar elke andere vereniging alleen maar van kan dromen. Dat het hebben van twee besturen ook de nodige problemen met zich meebrengt, mag duidelijk zijn, zelfs al richten beide besturen zich op hetzelfde doel.
Lang geleden, de repetities werden nog gehouden in het Gebouw van Christelijke Belangen, speelde zich bij muziekvereniging Excelsior taferelen af die sterk deden denken aan Fanfare, de film waarmee Bert Haanstra in 1958 hoge ogen gooide. Na een conflict met de dirigent nam de oude bastubaspeler midden onder de repetitie zijn instrument en zijn sigaar onder de arm en sommeerde zijn zoon en diens vrouw en kinderen hem naar buiten te volgen. Het conflict was pas na een lange avond praten en een fles oude jenever uit de wereld geholpen.
Want hoe gaat dat? Een kleine irritatie, veelal op het persoonlijk vlak, blijft te lang sudderen, wordt naar het eigen gevoel steeds bevestigd, groeit in de eigen ogen tot onmetelijke proporties en komt uiteindelijk op het verkeerde moment tot uitbarsting. De spanning loopt hoog op, er worden verkeerde woorden gezegd en voor iemand er erg in heeft, zijn er twee groepen die als kemphanen tegenover elkaar staan.
Vreemd, want in elk conflict zeggen beide besturen altijd het beste met de leden voor te hebben. Het enige verschil, vaak marginaal, zit in de wegen waarlangs de gestelde doelen moeten worden bereikt. Om tot overeenstemming te komen, is het veelal voldoende het conflict terug te brengen tot de werkelijke proporties, waarna de angel zich meestal eenvoudig laat verwijderen. Elke andere manier lijdt meestal tot nog grotere conflicten, hoog opgelopen gemoederen en uiteindelijk tot onherstelbare schade.
Mocht daar behoefte aan bestaan, heeft het Cabaret-café altijd wel een mooie fles Korenwijn koud staan.
twee reacties